دیدگاه‌های ارسال شده توسط شما، پس از تأیید در رسانه تکنوجو منتشر خواهد شد. لطفاً از ارسال پیام‌های حاوی توهین یا افترا خودداری فرمایید.
داروهای پرطرفدار کاهش وزن و کنترل دیابت، از جمله اوزمپیک و ویگووی، با مشکلاتی در سلامت ناخن و مو مرتبط دانسته شده‌اند. نتایج یک مطالعه چندملیتی که در کنگره سال ۲۰۲۶ آکادمی اروپایی پوست و مو (EADV) ارائه شد، نشان می‌دهد جدا شدن ناخن از بستر آن در افرادی که از داروهای گروه GLP-1 استفاده می‌کنند، بیش از چهار برابر گروه مقایسه گزارش شده است. بااین‌حال، پژوهشگران تأکید دارند که این یافته‌ها به‌تنهایی ثابت نمی‌کنند داروها عامل مستقیم بروز این مشکلات هستند.
جدا شدن ناخن در ۳۹ درصد مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1
در این مطالعه، اطلاعات ۵۷۵ مصرف‌کننده داروهای آگونیست گیرنده GLP-1 با اطلاعات ۱٬۳۲۹ نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ و یا چاقی که سابقه مصرف این داروها را نداشتند، مقایسه شد. شرکت‌کنندگان از کشورهای فرانسه، آمریکا، برزیل و مکزیک انتخاب شده بودند.
نتایج نشان داد ۳۹ درصد از مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 جدا شدن ناخن از بستر آن را گزارش کرده‌اند؛ درحالی‌که این میزان در گروه مقایسه ۹ درصد بود.
همچنین، تغییر رنگ ناخن در ۴۶ درصد مصرف‌کنندگان این داروها گزارش شد، در مقایسه با ۱۷ درصد در گروهی که سابقه مصرف نداشتند.
در مجموع، ۶۶ درصد از مصرف‌کنندگان GLP-1 دست‌کم یک اختلال ناخن را گزارش کردند؛ این رقم در گروه مقایسه ۵۳ درصد بود.
آیا کاهش وزن سریع عامل مشکلات ناخن است؟
یکی از فرضیه‌های مطرح‌شده این است که کاهش وزن سریع می‌تواند از طریق تغییر وضعیت تغذیه و دریافت ناکافی برخی مواد مغذی، بر سلامت ناخن و مو تأثیر بگذارد.
بااین‌حال، تحلیل پژوهشگران نشان داد کاهش وزن به‌تنهایی نمی‌تواند تمام تفاوت‌های مشاهده‌شده میان دو گروه را توضیح دهد. حتی در بررسی افرادی که وزن کم کرده بودند، مشکلات ناخن در مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 بیشتر گزارش شد.
از سوی دیگر، حدود نیمی از مصرف‌کنندگان گفته بودند که پیش از شروع درمان نیز مشکلات ناخن داشته‌اند. همچنین، با در نظر گرفتن بیماری‌های پوستی قبلی و کمبودهای تغذیه‌ای، بخشی از تفاوت میان دو گروه کاهش یافت؛ هرچند تفاوت در میزان گزارش جدا شدن و تغییر رنگ ناخن همچنان باقی ماند.
ریزش مو؛ یافته دیگر پژوهش درباره داروهای لاغری
در یک مطالعه مکمل روی همین شرکت‌کنندگان، وضعیت مو و پوست سر نیز بررسی شد. بر اساس نتایج منتشرشده، ۵۰ درصد مصرف‌کنندگان GLP-1 ریزش غیرمعمول مو را گزارش کردند؛ درحالی‌که این میزان در گروه مقایسه ۳۴ درصد بود.
کاهش حجم یا تراکم مو نیز در میان مصرف‌کنندگان بیشتر گزارش شد؛ به‌طوری‌که این شاخص در گروه مصرف‌کننده ۴۲ درصد و در گروه مقایسه ۱۹ درصد بود.
همچنین، ۲۶ درصد مصرف‌کنندگان اعلام کردند ریزش مو پس از شروع درمان آغاز شده است. این یافته‌ها نیز ارتباط آماری میان مصرف دارو و مشکلات مو و پوست سر را نشان می‌دهند، اما به‌تنهایی علت بروز این علائم را مشخص نمی‌کنند.
آیا مصرف‌کنندگان باید داروهای GLP-1 را قطع کنند؟
پژوهشگران تأکید می‌کنند که مشاهده مشکلات ناخن یا مو در طول درمان، لزوماً به معنای ایجاد مستقیم این عوارض توسط دارو نیست. برای مشخص شدن رابطه علت و معلولی، به مطالعات آینده‌نگر و بررسی‌های بالینی دقیق‌تر نیاز است.
افرادی که هنگام مصرف این داروها با جدا شدن یا تغییر رنگ ناخن، ریزش مو یا التهاب پوست سر مواجه می‌شوند، بهتر است موضوع را با پزشک خود در میان بگذارند. قطع خودسرانه درمان، به‌ویژه در افرادی که دارو را برای کنترل دیابت یا بیماری‌های دیگر دریافت می‌کنند، توصیه نمی‌شود.
ضرورت بررسی دقیق‌تر عوارض داروهای کاهش وزن
داروهای گروه GLP-1 به دلیل نقششان در کنترل قند خون و کمک به کاهش وزن، به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته‌اند. با افزایش مصرف این داروها، بررسی جامع‌تر اثرات احتمالی آن‌ها بر بخش‌های مختلف بدن اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
مطالعه جدید، شواهد کمّی اولیه‌ای درباره ارتباط مصرف این داروها با مشکلات ناخن و مو ارائه می‌کند؛ اما برای تعیین میزان خطر واقعی، شناسایی عوامل مؤثر و اثبات رابطه علت و معلولی، انجام پژوهش‌های دقیق‌تر ضروری است.
منبع: آکادمی اروپایی پوست و مو (EADV)، نتایج ارائه‌شده در کنگره ۲۰۲۶؛ گزارش تکمیلی ScienceDaily، منتشرشده در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶.
کپی
